Geen onbelaste reiskosten vergoeding meer. De gevolgen.

• Tweet
• Pin It

Nu er in Den Haag is besloten dat er voor woon-werkverkeer geen onbelaste reiskosten vergoeding uitbetaald mag worden, zal er in veel bedrijven een discussie gevoerd worden over wie de prijs hiervoor gaat betalen.

In hoofdlijnen zijn er drie mogelijkheden:

• de werkgever schaft de vergoeding helemaal af. Dit kan het geval zijn wanneer er is afgesproken dat de maximale onbelaste vergoeding betaald wordt. En die is nu immers nul.
• de werkgever betaalt de gebruikelijke vergoeding en houdt hier de loonheffing op in. Op basis van het “uniforme loonbegrip” zal de werkgever      dan over de vergoeding ook de inkomensafhankelijke zorgpremie moeten berekenen. Dit is dus meteen een kostenstijging van 7,1% over het totaal      bedrag van reiskostenvergoeding. Dat lijkt niet veel maar is bijna gelijk aan een maand “oude” vergoeding. De werknemer betaalt de hoofdprijs: afhankelijk van de hoogte van het salaris 33 tot 52% van de vergoeding. Plus de loonheffing over de extra zorgpremie. Daar wordt de werknemer niet blij van.
• De werkgever neemt de belastingkosten voor zijn rekening. De prijs hiervan is erg hoog en ik vermoed dat dit zelden zal voorkomen.

Zoals ik in een eerdere blog al betoogd heb, is de verwachting dat een werknemer dichter bij zijn werk gaat wonen, absoluut irreëel. Volgens het CBS is de gemiddelde afstand 22 kilometer en dat is al redelijk dichtbij, verhuiskosten zijn ontzettend hoog, huizen worden slecht verkocht en partners en andere gezinsleden komen dan mogelijk juist verder van hun werk te wonen.

Ook al ga je als werkgever niets repareren, toch is het goed om te begrijpen wat de gevolgen zijn. Zoals gezegd, de gemiddelde (enkele reis) afstand is 22 km en bij 220 gewerkte dagen zou de jaarlijkse reiskosten vergoeding dan € 1.840 zijn. De loonheffing voor een werknemer is dan tussen de € 650 en € 1.020[1] per jaar. Dit is dus serieus geld. De werknemer houdt waarschijnlijk nog niet eens genoeg over om de accijns op de gebruikte benzine te betalen…

Ik heb de effecten van optie 2, de werkgever betaalt en “verloont” de vergoeding, uitgerekend.

De bedragen zijn vrij nauwkeurig, maar kunnen voor grensgevallen uiteraard afwijken.

Zoals het er nu uitziet blijft de vergoeding van het gebruik van de privéauto voor dienstreizen gewoon in stand. Het is wel zaak om bij bijvoorbeeld gedetacheerd personeel na te gaan of er sprake is van “dienstreis” dan wel “woon-werkverkeer”.

Het is jammer dan een mooi, lekker recht-toe-recht-aan systeem, met helaas een te laag tarief, vervangen wordt door een regeling waar behoorlijke discussies uit kunnen ontstaan.

Hoe was de, inmiddels terecht weer verdwenen, leuze van belastingdienst ook al weer?

Deze regeling is leuker noch makkelijker…

Vond je deze blog leuk, waardevol of interessant? Deel het dan even met je volgers!

• 

Over de Auteur Gert Laman

Gert Laman is een coach, trainer en consultant met een zeer brede internationale ervaring. Hij is een oorspronkelijk en creatief denker, die leiders en managers graag de spiegel voor houdt. Denken in kansen en mogelijkheden, zonder de realiteit uit het oog te verliezen, is zijn credo.

• Web
|
• Twitter
|
• LinkedIn
|
• More Posts (8)

• Tweet
• Pin It