Goedemorgen, ik was je nieuwe collega!
Internationaal onderzoek vanuit Stepstone heeft aangetoond dat pas geworven werknemers vaak nog uitkijken, en soms zelfs actief zoeken, naar een andere baan. Stepstone beweert ook dat deze pas aangestelde werknemers dus niet volledig voor de nieuwe baan gaan en dat werkgevers zich daar niet of nauwelijks bewust van zijn. De remedie is, aldus Stepstone, een warm welkom vanuit de werkgever.
Stepstone, wat is dat eigenlijk? Ik kom ze regelmatig tegen in werkgerelateerde artikelen en onderzoeken maar het is me nooit helemaal duidelijk geworden waar ze zich mee bezighouden: reden voor wat naslagwerk. Stepstone blijkt een vacaturesite voor hoger opgeleiden, welke regelmatig – in mijn ogen veelvuldig - onderzoek uitvoert naar trends in de arbeidsmarkt. De onderzoeksproductie ligt vrij hoog: gemiddeld één onderzoek per maand. Bij mij roept dit vragen op over de validiteit en de betrouwbaarheid van de onderzoeken, maar ik kan me voorstellen dat er een heel team van afstudeerders achter schuilgaat. Stepstone is helaas ook niet erg open over de manier waarop de resultaten zijn verkregen; eigenlijk publiceren zij alleen de uitslagen van de onderzoeken. Ook hier kan ik mij nog wel wat bij voorstellen: wellicht is dat niet hetgeen waar hun doelgroep in geïnteresseerd is. Dat brengt mij bij mijn grootste vraagteken: de motivatie. ‘What’s in it for Stepstone?’ Stepstone Nederland laat zich hier wijselijk niet over uit. Stepstone België doet een poging en verklaart de onderzoeken naar trends in de arbeidsmarkt uit te voeren om de werknemer te helpen in de zoektocht naar een baan. Hoe nobel! En inderdaad, heel erg handig om te weten als je op zoek bent naar werk:
- Nederlanders minst gestresst
- Nederlandse werknemers kennen hun organisatie het beste
- Werksfeer is slecht in Europese landen
Deze onderzoeken publiceerde Stepstone Nederland in 2012. Vraag ik mij toch af in hoeverre het een werkzoekende helpt te weten dat Nederlanders over het algemeen niet zo stressgevoelig zijn, of dat Nederlanders goede kennis hebben van hun organisatie. Sterker nog, het lijkt me aardig deprimerend voor een werkzoekende om tot de conclusie te komen dat werkend Nederland het eigenlijk best goed doet. Van de laatste publicatie (‘Werksfeer is slecht in Europese landen’) kan ik me overigens wel voorstellen dat deze een opbeurend effect heeft op de werkloze Nederlander: “ha, zie je wel, werken is helemaal niet leuk!”.
Bovenstaande onderzoeken ogen met name interessant voor HR professionals en/of werkgevers. Ik denk ook dat Stepstone zich meer op deze doelgroepen richt omdat ze hier hun geld vandaan halen. Prima, maar kom daar dan ook wel openlijk voor uit!
Beproefd uitgevoerd wetenschappelijk onderzoek delft het onderspit tegen onderzoeken met commerciële doeleinden.
Maar dat terzijde. Ondanks dat Stepstone misschien niet de beste bron is, vind ik het wel de moeite aandacht te besteden aan de resultaten van hun onderzoek naar vertrekgedrag van nieuwe werknemers. Stel dat de resultaten kloppen, en men blijft rondkijken naar een nieuwe baan, hoe erg is dat nou eigenlijk? En wat kan een werkgever daar feitelijk aan doen?
Flirten
Vergelijk het eens met flirten. Mijn vader is een leuk voorbeeld: als we samen op een terrasje onder het genot van een drankje in een diepgaande discussie zitten en we horen het geluid van (naald)hakken, kan ik erop inzetten dat mijn vader zijn hoofd omdraait richting het betreffende geluid. ‘Jagersinstinct’ wordt dat ook wel genoemd. Ik ben persoonlijk nogal vies van die term omdat het ten onrechte insinueert dat het iets typisch mannelijks is. Vergis je echter niet: vrouwen zijn niet veel anders! Ik heb mij pasgeleden laten overhalen mee te gaan naar een vrijdagmiddagborrel in Rotterdam en dit was letterlijk een wederzijdse vleeskeuring! En ik betrap mezelf er ook op ‘nieuw mannelijk gezelschap’ in verschillende situaties toch even te wegen. Maar, dit betekent niet dat ik er ook meteen naar handel als de weging goed uitpakt!
Vergelijken
Wat ik bedoel te zeggen is dat het helemaal niet zo erg hoeft te zijn om te kijken en te vergelijken! De ‘social comparison theory’ (de theorie van sociale vergelijking) van Festinger heeft al aangetoond dat individuen hun eigen meningen en mogelijkheden evalueren door deze te vergelijken met die van anderen. Dit geeft ons een referentiekader: hoe zit ik er eigenlijk bij? De vergelijking kan tot twee conclusies leiden:
- Ik zit eigenlijk wel goed, ik ben tevreden!
- Ik zit helemaal niet zo goed, ik ben ontevreden!
In het laatste geval heeft de werknemer waarschijnlijk te maken met een mismatch: zijn waarden komen niet overeen met die van de werkgever en/of de organisatie. Of hij heeft last van het ‘gras-bij-de-buren’-syndroom. In beide gevallen denk ik dat een werkgever deze werknemer liever kwijt dan rijk is. Niets zo vervelend als iemand die niet op zijn plek zit!
Dus moet een werkgever iedere nieuwe werknemer ontvangen met een welkomstcomité? Ik denk het niet! Ik ben van mening dat de werknemer de organisatie moet leren kennen zoals deze is en zijn eigen conclusies moet trekken: past deze organisatie bij mij?
